1- جهان بینی پسامدرنیزم

مک کالم ( mccallum) موضع پَسامُدرنیزم را چنین خلاصه می کند:
«چگونه میتوانیم مطمئن باشیم که تصاویری که حواس ما به مغزمان منتقل می سازند، به گونه ای اصیل با واقعیت خارج از ذهن ما مطابقت دارند؟ در نهایت، تنها راه کسب اطمینان، این است که بیرون از وجود خود بایستیم و تصاویر ذهنی خود را با دنیای واقعی مقایسه کنیم. اما از آنجا که نمی توانیم بیرون از خود بایستیم از هیچ راهی نمی توانیم یقین حاصل کنیم که این تطابق صحیح و دقیق است. بنابراین، در ورطه شک باقی می مانیم. این یکی از دلایلی است که پَسامُدرنیست ها ارائه می دهند تا بگویند که «عینیت» تجربی وجود ندارد. ایشان مسئله بازنمود را پیش می کشند، یعنی این که  ما چگونه واقعیت را ادراک می کنیم، و اینکه آیا ادراک ما بازتابی دقیق از دنیای بیرونی هست یا نه. پَسامُدرنیزم می گوید که نیست. آنان به این امر اشاره می کنند که افراد مختلف، یک پدیده واحد را به گونه های متفاوت می بینند.» (McCallum, DT, 36)

به عنوان مثال،پَسامُدرنیست ها می گویند که ما نمی توانیم بدانیم عیسی واقعاً چگونه بود، فقط می توانیم تصویری از او را بر اساس زبان خود بازسازی کنیم.
گرنز اضافه می کند: «متفکرین پَسامُدرن اظهار می دارند که آنچه ما با آن برخورد داریم، دنیایی واقعی نیست، بلکه دنیایی است که ما با مفاهیمی که به آن نسبت می دهیم، باز سازی می کنیم. به نظر آنان، ما فراسوی تصویری خود از  دنیا ساخته ایم، نقطه اتکای دیگری نداریم؛ بر اساس این تصویر است که تصوری کاملاً عینی از واقعیتی که ممکن است در جایی وجود داشته باشد،شکل می دهیم.» (Grenz, PP,42)
رارتی ( rorty ) می نویسد:«برای پَسامُدرنیست ها، علت درستی گفتارها یا جملات درست این نیست  که با واقعیت منطبق اند؛ بنابراین لازم نیست نگران این باشیم که فلان جمله با چه نوع واقعیتی منبطق است؛ نباید در فکر این باشیم که چه چیزی باعث "درستی" آن جمله می باشد.»  (Rorty, CP, xvi)

کریفت( peter kreeft) و تاسلی(Ronald k .tacelli) از دانشگاه بوستون، می گویند:«حقیقت یعنی ارتباط و انطباق دانسته ها یا گفته های شما با آنچه که هست. حقیقت یعنی"بیان آن آنطور که به نظر می رسد".  تمام نظریه ها در مورد حقیقت، وقتی به روشنی و به سادگی بیان شد، بر پیش فرض موجود از مفهوم متعارف حقیقت استوار است، مفهومی که در حکمت زبان و کاربرد سنتی آن، یعنی مسئله انطباق، نهفته است. زیرا هر نظریه ای ادعا دارد که واقعاً درست است، یعنی منطبق است با واقعیت،و اینکه سایر نظریه ها واقعاً نا درستند، یعنی با واقعیت منطبق نیستند.» (Kreeft, HCA, 365, 366)
مك كالم چنین نتیجه می گیرد: «لذا متفکرین پَسامُدرن معتقدند که به هیچ طریقی نمیتوان یقین حاصل کرد که آیا قوانین زبان با قوانین حاکم بر واقعیت یکسان است یا خیر. پَسامُدرنیست ها ما را در شک گرایی فراگیر رها می کنند، محبوس در آنچه که زندان زبانش می نامند. واقعیت با خرد و مشاهده کشف نمی شود، بلکه فقط به واسطه فرهنگ و زبان تعریف یا بازسازی می گردد.» (McCallum, DT, 40, 41)
هنری نیز می نویسد:«پَسامُدرنیست ها اعتقاد دارند که متون و نوشته ها فی نفسه قادر به انتقال و بیان حقیقت در خصوص واقعیت های عینی نمی باشند. تفسیر یک مفسر به اندازه تفسیر مفسر دیگر درست است، حتی اگر این تفسیرها متناقض باشند.لذا برای کتاب مقدس یا هر نوشته دیگری،نمی توان معنایی اصلی یا غایی تعیین کرد.»

کریفت و تاسلی در خصوص رواج و معروفیت اینگونه تفکر چنین نظر می دهند: «شاید نخستین منشاء ذهنی گرایی عصر ما، لااقل در آمریکا، تمایل وافر به مقبولیت و محبوبیت باشد و فرار از شرمسار شدن و طرد شدن از گروه. ما این را در کودکی فرا می گیریم؛ به این دلیل، شرمسارشدن بزرگترین ترس نوجوانان است. اما وقتی به بزرگسالی رسیدیم، نقابی غامض  و عالمانه بر آن می گذاریم.» (Kreeft, HCA, 381)
منشاء دیگر ذهنی گرایی به اعتقاد کریفت و تاسلی،  ترس از دگرگونی بنیادین است، ترس از توبه و تولد تازه، ترس از وقف زندگی و اراده خویشتن به اراده خدا. به همین دلیل، مردم خود را در آغوش ذهنی گرایی بسی راحت تر احساس می کنند، امن و راحت همچون رحِم مادر یا عالم رویا. (Kreeft, HCA, 381)

فان اینواگن (van Inwagen ) در مورد  مشکلاتی که منکرین عینیتِ حقیقت با آن دست به گریبانند، چنین می نویسد:
«جالب ترین نکته در مورد حقیقت عینی این است که بعضی ها منکر وجود آنند. بسیار حیرت انگیز است که چگونه کسی می تواند انکار کند که چیزی به نام حقیقت عینی وجود دارد. مطمئنم که توضیح بعضی ها چنین چیزی است: آنان با هر چیزی که محکومشان کند، عمیقاً خصومت دارند. طبیعتاً اندیشه ای  که با آن بیش از هر چیز دیگری خصومت دارند،تصور وجود خداست. ایشان همچنین دشمنند با این عقیده که جهانی عینی وجود دارد که به تفکر ایشان اهمیتی نمی دهد و عزیزترین اعتقاداتشان  را اشتباه اعلام می کند، حتی بدون اینکه با آنان مشورت کرده باشد.»  (Van Inwagen, M, 59)
ادعاهای مسیحیت به روشنی در تضاد با دنیای مغشوش پَسامُدرنیزم و زبان آن قرار دارند. عیسی هیچ جای شکی باقی نگذارد که تنها امید برای مصالحه انسان با خدا ،خود اواست. او فرمود:«من راه راستی و حیات هستم.هیچکس نزد پدر جز به وسیله من نمی آید.»(یوحنا 14: 6) کلیسا از کاربست فرمایش عیسی غفلت نورزید. پطرس رسول وقتی لازم شد که در مورد فعالیتش به علمای یهود پاسخ دهد، با قاطعیت فرمود:«جمیع شما و تمام قوم اسرائیل را معلوم باد که به نام عیسی مسیح ناصری که شما مصلوب کردید و خدا او را از مردگان برخیزانید، در او این  کس به حضور شما تندرست ایستاده است. این است آن سنگی که شما معماران آن را رد کردید و الحال سر زاویه شده است. و در هیچکس غیر از او نجات نیست زیرا که اسمی دیگر زیر آسمان به مردم عطا نشده که بدان باید ما نجات یابیم.(اعمال4: 10-12 )

وقتی ادعاهای مسیحیت را ارزیابی می کنیم، در مقابل انتخابی روشن قرار می گیریم. عیسی مسیح یا پاسخ دردهای  تمام مردم در همه اعصار و در همه جاست، یا پاسخ دردهیچکس در هیچ عصر و در هیچ جایی نیست. اگر او فقط تکیه گاه روانی برای برخی از مردم است، دیگر نمی توان به او ضرورتاً به عنوان مبدأ ایمان همه انسان ها نگریست. اما اگر عیسی همانا سَرور و خدا باشد، در آنصورت این حقیقت را نمی توان انکار کرد صرفاً به این دلیل که بعضی ها بر آنند که آن را باور نکنند.

فان اینگوان می نویسد: «اعتقادات و باورها وابسته به این جهتنند، همانطور که نقشه نیز وابسته به نقاطی خاص از زمین است. نقشه باید بازتاب درستی از جغرافیای زمین باشد؛ اگر نباشد، تقصیر با خودش است نه با زمین.» (Van Inwagen, M, 56)
فان اینگوان در خصوص کاربرد این نکته در زندگی واقعی می نویسد: « ممکن است دوستتان آلفرد در پاسخ به حرفی که با کلمات به او گفته اید، به شما بگوید: "این ممکن است برای تو درست باشد، اما برای من درست نیست." این جواب او را می توان شکلی انحرافی از چنین گفته ای دانست: "این نظر تو است، اما نظر من چیزی دیگری است.»

(Van Inwagen, M, 56, 57)
وانگهی، به قول آدلر(  (Mortimer j. adlerاظهاراتی نظیر« این ممکن است در قرون وسطی درست بوده باشد، اما امروز دیگر درست نیست» یا «این ممکن است برای مردم بَدوی درست باشد، اما برای ما درست نیست»، هر دو مبتنی بر دو نوع اشتباه و سوء درک هستند. گاه حقیقت را با آنچه که اکثریت مردم در زمان و مکانی خاص فکر می کردند درست است، اشتباه می گیریم، مانند نمونه ذیل: "بخشی از نژاد بشری در چند قرن پیش، این عقیده را درست می پنداشتند که زمین مسطح است. این عقیده اشتباه اکنون عموماً نفی می شود. این بدان معنا نیست که حقیقت عینی تغییر کرده است و چیزی که زمانی درست بود، اکنون دیگر درست نیست. آنچه تغییر یافته حقیقت امر نیست، بلکه باید بگوییم که حاکمیت یک عقیده خاص مقبولیت عامه را از دست داده است." نوع دوم سوء درک زمانی پیش می آید که مضمون و چارچوب زمانی و مکانی یک گفته نادیده گرفته شود.
 آدلر می نویسد: «جمعیت یک کشور در طول زمان تغییر می یابد، اما جمله ای که میزان جمعیت آن کشور را در مقطعی خاص از زمان بیان می دارد، حتی اگر بعداً هم جمعیت کشور زیاد شود، درست باقی می ماند. وجود تاریخ درکنار جمله ای که جمعیت ایالت متحده را در سال معینی به درستی بیان داشته است، سبب میشود که این جمله همیشه درست باقی بماند.»  (Adler, SGI, 43)

حتی یک تفکر  لااَدریگر همچون برتراند راسل معتقد است که حقیقت در ذهن ما نسبی نیست؛ او می نویسد: « ملاحظه خواهیم کرد که ذهن ما حقیقت یا غیر حقیقت( درست یا نادرست) را خلق نمی کند. ذهن ما فقط اعتقادات را به وجود      می آورد، اما وقتی اعتقادات به وجود آمد،  ذهن نمی تواند آنها را تبدیل به حقیقت  و غیر حقیقت بکند، بجز در مورد استثنائی مربوط به امور آینده که آن نیز تحت قدرت شخصی که به آن معتقد است، قرار دارد. آنچه که باعث می شود اعتقادی درست باشد، حقیقت است؛ این حقیقت به هیچ وجه مربوط نمی شود به ذهن کسی که به آن اعتقاد التزام دارد( جز در موارد استثنائی).» (Russell, PP, 129, 130)

مک کالم می گوید:
«پَسامُدرنیست ها معتقدند که چون نمی توانیم بیرون از خود بایستیم   تا تصاویر ذهنی مان را با واقعیت مقایسه کنیم و تطابق دهیم، مجبوریم این نظر را رد کنیم که قادریم واقعیت را به گونه ای عینی بشناسیم. ما در پاسخ ایشان می گوییم که قضاوت ما درباره جهان، گرچه ممکن است به گونه ای خطاناپذیر دقیق نباشد، اما آغوشش در برابر تجدید نظر در اثر تحقیقات آتی گشوده است. اگر در خصوص عالم بیرون از خود فاقد قطعیت مطلق هستیم، اما این دلیل بر این نیست که نتوانیم درباره آنچه مستقل از ما وجود دارد، چیزی بدانیم.نیازی نیست که در شکایت پَسامُدرنیزم غوطه ور شویم. توفیقات تکنولوژی علمی گواهی است استوار بر اینکه ادراک ما از جهان به طور نسبی دقیق است. موفقیت های بی شمار بر اعتبار دانش بشری شهادت می دهد.» (McCallum, DT, 52)
برای مثال، محاسبات ریاضی دانان برای تعیین مدار و مسیر و سرعت سفینه های فضایی به اندازه کافی دقیق بود تا بشر بتواند پای بر کره ماه بگذارد. نیل آرمسترانگ، فضانورد آمریکایی، واقعاً پایش را روی کره ماه گذاشت! بعلاوه، شخص اگر قرار باشد دائماً طوری عمل کند که گویی حقیقت صرفاً امری است ذهنی و نه واقعیت عینی، دیگر نه می تواند دست به کاری بزند و نه زندگی کند. در آنصورت چون «خودش تصور می کند» که در حساب بانکی اش پول هست، دائماً چک خواهد کشید؛ یا زهر خواهد نوشید چون «در نظر خودش» آن لیموناد است؛ یا با اتوبوس در حال حرکت تصادف خواهد کرد، چون «در نظر او» اتوبوس ایستاده است! برای کسی که می خواهد در این دنیا به گونه ای مؤثر عمل کند انطباق عینی حقیقت با واقعیت باید به نوعی مطرح باشد.

اَندرسون توضیح می دهد که ذن چگونه به شناخت حقیقت غایی نایل می گردد؛  او می نویسد: « ذنبودیست ها معتقدند که با تسلط شدید بر نفس و روش های تعمق سخت و تجویز شده، شخص میتواند به ساتوری برسد،که به زبان ژاپنی یعنی تنویر. این تنویر به باور بعضی، آنی به دست می آید و به باور بعضی دیگر، به صورت تدریجی. وسیله دستیابی به این شناخت، ادراکی است بیشتر تجربی تا عقلانی.» (Anderson, CWR, 88)

سوزوکی((D.T.Suzuki  به روشنی اظهار می دارد: « ذن از روش متداول استدلال و تعقل پیروی نمی کند و اهمیتی نمی دهد که باورهایش متناقض و نا همگن باشند.» (Suzuki, LZ,94)
همچنین می نویسد: «ذن قطعاً نظامی مبتنی بر منطق و تحلیل نیست. بهترین توصیف این است که ذن نقطه مقابل منطق است، و منظورم از منطق، روش ثنوی تفکر می باشد.» (Suzuki, LZB,38)
بنا بر تعریف سوزوکی، ساتوری کاملاً با شناخت عقلایی متفاوت است؛ او می نویسد: « ساتوری را می توان نگرشی شهودی در طبیعت پدیده ها تعریف کرد که با ادراک تحلیلی یا منطقی آن در تضاد است.» (Suzuki, EZBI,230)
در نتیجه، ذن بودیست ها و پیروان سایر مکاتب عرفانی از کاربرد منطق اجتناب می کنند. متفکر بزرگ، ویلیام لین کریگ، در خصوص ادعاهای پیروان عرفان، به بررسی چند مسئله منطقی می پردازد:
«امروزه تحت تأثیر عرفان شرقی، عده بسیاری منکر این هستند که انسجام سیستماتیک محکی است برای حقیقت. به زعم آنان، حقیقت نهایتاً غیر منطقی است یا اینکه تناقض منطقی با واقعیت سازگار است. ایشان اظهار می دارند که در تفکر شرقی، در فراسوی مقوله های منطقی تفکر انسانی قرار دارد. آنان ضرورت انسجام منطقی را نتجیه اَمپریالیزم غرب می شمارند که باید همزمان با سایر نشانه های استثمار کنار گذارده شود... نظر شخصی من این است که چنین مواضعی     نامعقول است. گفتن اینکه خدا هم مهربان است و هم نا مهربان، یا اینکه نه وجود دارد و نه وجود ندارد، در نظر من غیر قابل درک است. در روزگار ما، گرایشی به چشم می خورد در جهت تقبیح هر آنچه که غربی است، و مطرح کردن تفکر شرقی به عنوان تفکری برابر یا حتی برتر از اَشکال تفکر غربی، اما در ضمن، اگر بگوییم تفکر شرقی به خاطر بیان چنین نکاتی، نارسا و ناقص است، این نیز تعصبی است هستی شناختی و برخاسته از نگرش منطقی خشک غربی.»( Phillips, CAPW, 78-81به نقل از Craig, PIS)
 

اگر کسی در پذیرفتن قواعد منطق مشکلی دارد، چنین شخصی مشکل بتواند شواهد مطرح شده در این مقاله را بپذیرد. شواهد  این مقاله شخص را به این نتیجه رهنمون می سازد که مثلاً عیسی یا با بدن خود زنده شد، یا نشد. در اینجا حق انتخابی وجود دارد. شما نمی توانید هر دو را در آن واحد بپذیرید و بعد استدلال کنید که آیا عیسی پس از مرگ زنده شد یا نه.

راوی زاکاریاس(Ravi Zacharias) داستانی را بازگو می کند که بطالت استدلال "هم این و هم آن" در عرفان شرق را روشن می سازد:
«استاد با بیان فصیح مشغول تشریح قانون عدم تناقض بود، و سرانجام چنین نتیجه گرفت: "این منطق  " یا این یا آن" روشی است غربی برای بررسی حقیقت. مسئله واقعی این است که شما به عنوان یک فرد غربی، تناقض را می جویید، در حالی که می بایست به حقیقت همچون یک شرقی نگاه کنید. روش شرقی برای نگرش به حقیقت، روش " هم این و هم آن" می باشد."
او همچنان به توضیحات مبسوط خود در مورد این دو اندیشه، یعنی "یا این یا آن" و "هم این وهم آن" ادامه می داد که سرانجام اجازه خواستم تا روند تفکر نامنسجم او را قطع کنم و سؤالی بپرسم. گفتم: "استاد، آیا منظورتان این است که وقتی من هندوئیزم را مطالعه می کنم، "یا" از منطق "هم این وهم آن"استفاده می کنم یا هیچ؟"
لحظه ای سکوت برقرار شد که گویی به اندازه ابدیت طول کشید. سؤال خود را تکرار کردم:  " آیا منظورتان این است که وقتی من هندوئیزم را مطالعه می کنم، "یا" از منطق "هم این و هم آن" استفاده می کنم  "یا" از هیچ؟ آیا درست       فهمیده ام؟"
سرش را به عقب خم کرد و لحظه ای بعد گفت:  " تصور می کنم مجبور می شویم از منطق " یا این یا آن" استفاده کنیم، اینطور نیست؟"
گفتم: "حتماً همینطور است. در واقع، حتی در هندوستان وقتی می خواهیم از خیابان عبور کنیم، اول هر دو طرف را نگاه می کنیم؛ یا اتوبوس باید رد شود یا من؛ نه هر دوی ما!"
آیا متوجه اشتباه استاد می شوید؟ او از برهان "یا این یا آن استفاده می کرد تا برهان و منطق "هم این وهم آن" را اثبات کند. هرچقدر با قانون عدم تناقض بیشتر مبارزه کنید، بیشتر شکست خواهید خورد.» (Zacharias, CMLWG, 129)

زاکاریاس همچنین به نکته ای در فلسفه شرق اشاره می کند که بسیاری با آن موافق نیستند: «روش تعلیم  "شانکارا"  بزرگترین فیلسوف هندو، تماماً مبتنی بر روش سُقراط بود، زیرا درباره اندیشه ها به روش عدم تناقض، یعنی   "یا این/ یا آن"   بحث می کرد، نه به روش دیالکتیکی، یعنی   "هم این / هم آن " . او از مخالفینش دعوت می کرد که یا اشتباهش را ثابت کنند یا تسلیمش شوند. پس مسئله بر سر این نیست که آیا ما منطق شرقی به کار می بریم یا منطق غربی. ما آن  منطقی را به کار می بریم که واقعیت را بهتر منعکس سازد، و قانون عدم تناقض هم به طور ضمنی و هم صراحتاً، هم در شرق به چشم می خورد و هم در غرب.»               (Zacharias, CMLWG, 130)

رونالد نَش Ronsld Nash می افزاید:« قانون عدم تناقض قاعده ای صرف برای تفکر نیست. البته قاعده تفکر هست زیرا قبل از هر چیز قاعده وجود است. قاعده ای نیست که چیزی یا کسی بخواهد آن را اختیار کند یا نفی کند. نفی قانون عدم تناقض منتهی به پوچی می گردد. از نظر معنا و مفهوم محال است بتوان قواعد منطق را نفی کرد. اگر قانون عدم تناقض را منکر شویم، آنگاه دیگر چیزی معنایی نخواهد داشت. اگر قواعد منطق بیانگر چیزی نباشند که می گویند، آنگاه هیچ چیز دیگری نمی تواند معنایی داشته باشد، از جمله نفی خودِ این قواعد.»(Nash, WVC, 84)

شهادت رابیندرانات ماهاراجه،متفکر سابق  هندو، بیانگر معضلی است که همه پیروان عرفان پانته ایستی  شرق با آن مواجه می شوند. او می نویسد:
«مذهب من نظریه های زیبایی ارائه می دهد، اما برای کاربرد آنها در زندگی روزمره، مشکلاتی جدی داشتم. مسئله فقط بر سر حواس پنج گانه و مشاهدات درونی ام نبود، بلکه مسئله تعقل و استدلال نیز بود... اگر فقط یک  "واقعیت "  وجود  دارد، در آنصورت  "برهَما"   هم شر است و هم خیر، هم مرگ است و هم حیات، هم نفرت است وهم عشق. این مسئله همه چیز را بی معنی می سازد و باعث پوچی زندگی است... همه اینها به نظرم غیر منطقی می آمد. اما به یادم    می آمد که به  "منطق "  نمی توان اعتماد کرد؛ منطق جزئی از توهم است. اگر طبق تعلیم  "وداها"  منطق نیز  "مایا"  (یعنی توهم) است، پس اساساً چگونه    می توانم به هیچ اندیشه ای اعتماد کنم، حتی به خود این اندیشه که همه چیز  "مایا"  است و فقط  "برهَما"  واقعی است؟ اگر به هیچ یک از ادراکات و استدلالات   نمی شود اعتماد کرد، چگونه می توانم مطمئن باشم که "سعادتی" که جستجو    می کنم، خودش نیز توهم نباشد؟» (Maharaja, DG, 104)

نورمن گایسلر (Norman Geisler)  این سؤال مهم را مطرح می کند: « وقتی از خیابان شلوغی عبور می کنیم و می بینیم که سه خط ترافیک به سوی ما  می آید، آیا نباید به آن توجهی بکنیم چونکه تمام اینها چیزی جز توهم نیست؟ اگر ما و ترافیک و خیابان واقعاً وجود نداریم، چرا اصلاً باید به فکر آمدن ماشین باشیم؟ اگر پانته ایست ها واقعا و به طور منسجم به پانته ایزم خود عمل می کردند، آیا اصلاً پانته ایستی باقی می ماند؟» (Geisler, WA, 102)

واژه atheism  (اِلحاد) در زبان انگلیسی از دو کلمه یونانی ساخته شده است:«a»علامت نفی است و«theos» به معنی خدا. پس atheos(ملحد) کسی است که ادعا می کند خدایی نیست، ادعایی که دفاع از آن بسیار مشکل است. یک ملحد برای این که به گونه ای منسجم  یقین داشته باشد که اعتقادش درست است، باید همچنین ادعا کند که دانای کل است و همه چیز را می داند، زیرا این امکان همیشه است که خارج از آگاهی  و دانش او خدایی وجود داشته باشد. و با توجه به این واقعیت که اکثر مردم معتقدند که فقط بخش بسیار کوچکی از تمام دانش عالم هستی را دارا می باشند احتمال وجود خدا خارج از دانش فردی بسیار بالا است.

از آنجا که دفاع از الحاد امری است دشوار، بسیارس از افراد بی مذهب موضع لاادری گری(agnosticism )  را اتخاذ می کنند.
کلمه (agnosticism )  در انگلیسی ، باز از دو کلمه یونانی ساخته شده است. حرف اول «a» علامت نفی است و«gnosis» به معنی دانش وشناخت است. بنابر این ، این کلمه انگلیسی به معنی «بی دانشی» یا «ناشناسا» است.(معادل آن در فارسی یعنی «لاادری»، عبارتی است عربی به معنی «نمی دانم». بعضی از مترجمین نیز آن را « ناشناسا انگاری» ترجمه می کنند.م.) شخص لاادری یا ناشناسا نسبت به وجود خدا یقین ندارند.

برداشت یک فیلسوف از لاادری گری معمولاً با برداشت متعارف آن تفاوت دارد. کانت و بعضی دیگر معتقدند که انسان اصولاً «نمیتواند» بداند که خدا هست یا نه. اما اکثر لاادری گران  میگویند که «نمی دانند» آیا خدا هست یا نه، به همین علت، لاادری گر هستند. گروه اول امکان شناخت خدا را بالکل رد می کنند. گروه دوم در حالت انتظار به سر می برند و فقط می دانند که در حال حاضر دانشی در مورد وجود خدا ندارند پس برای تعریف لاادری گری دو راه متفاوت وجود دارد. راه اول این است که شناخت امکان پذیر نیست. راه دوم این است که هنوز شناختی حاصل نشده است.
شناخت شناسی کانت منتهی به لاادری گری می شود، یعنی به این ادعا که در مورد واقعیت چیزی نمی توان دانست. نورمن گایسلر در این مورد می نویسد :
« لاادری گری در اشکال نا محدودش  ادعا می کند که هر گونه شناختی در مورد واقعیت (یعنی حقیقت) غیر ممکن است اما همین ادعا خودش حقیقتی را درمورد واقعیت بیان می دارد.»         (Geisler, CA, 135)

نکته شگفت انگیز این است که از میان جهان بینی های متضاد امروزی، این جهان بینی علمی است که به گونه ای فزاینده بیشترین و تکان دهنده ترین دلایل را به نفع وجود خدا ارائه می دهد.
نزاع میان علم  و دین برای همه آشنا است. اما در سال های اخیر، « داده هایی» که علم در خصوص منشأ عالم هستی و نیز انسان ارائه داده، بیش از پیش مورد حمله قرار گرفته است، خصوصاً از درون محافل علمی. سال هاست که دانشمندانی نظیر مایکل بهه( m.behe) این به اصطلاح «داده های» علمی را با متودولوژی علمی مورد حمله قرار داده اند آثاری نظیر کتاب بهه به نام « جعبه سیاه داروین : حمله بیوشیمی به تکامل »، به استناد شواهد بیوشیمیایی، تکامل داروین را رد کرده و عصر جدیدی را در زمینه انتقاد از نظریه تکامل داروین آغاز نموده است.
جالب این است که هر چه قدر کشفیات علمی فوزونی می یابد، مقوله وجود«خالق» آشکار تر می شود. چارلز تاکستون(ch.thaxton) مینوسد : « میان پیام ژنتیکی DNA و پیام های  نوشته شده به زبان بشر، یک یکسانی ساختاری وجود دارد .» (Thaxton, CP, 18)

هوپرت یاکی (hupert yockeyn ) این مطلب را چنین توضیح می دهد:
« میان  DNA(وپروتئین) و پیام های مکتوب زبان شناختی، یک یکسانی ساختاری وجود دارد از آنجا که می دانیم پیام های مکتوب را شعور و خرد به وجود می آورد، و هیچ علت دیگری برای این امر متصور نیست، تنها نتیجه ای که می توان گرفت این است که DNA و پروتئین را یک عامل هوشمند به وجود آورده است. اهمیت این نتیجه گیری در درجه ایمنی آن است، زیرا ارتباط این دو ساختار در این نیست که به هم شباهت دارند؛ ما نمی گوییم که میان DNA و متن مکتوب شباهتی ظاهری است؛ ما نمی گوییم که DNA شبیه یک پیام است؛ بلکه می گوییم که DNA یک پیام است. این پدیده طبعاً به بیولوژی مربوط می شود.»( Yockey, JTBNDA,19به نقل از ,Thaxton )

دمبسکی در ادامه چنین می نویسد:« جهان حاوی رویدادها و اشیاء و ساختارهایی است که منابع مربوط به علل طبیعی غیر مستقیم جهت توضیح آنها دیگر تکافو نمی کند،بلکه توجیه درست آنها با توسل به علل هوشمندانه میسر است. دانشمندان امروزه در موقعیتی هستند که می توانند این امر را قاطعانه ثابت کنند. لذا آنچه که تا کنون کشف و شهودی فلسفی به شمار می رفت،اکنون با برنامه های تحقیقات علمی قابل اثبات می گردد.» (Dembski, IDM,25)

هیو راس (hugh  ross )می افزاید:
«اختر شناسان کشف کرده اند که خصوصیات کیهان و کهکشان ما و منظومه شمسی ما به گونه ای تنظیم شده که بتواند حیات را بر روی زمین ابقا کند. دقت این تنظیم تا حدی است که تنها توجیه معقول آن، باور به یک خالق هوشمند است؛ تنها چنین باوری است که این دقت را توجیه می کند. چنین تنظیم و دقتی نیازمند قدرت و هدفمندی است.»( Moreland,CH, 160به نقل از Ross, AEPTG)

آیا امکان دارد که تصادفی ساده عامل تمام این طرح باشد؟ به گفته کلارک:«بسیار سخت  بتوان باور کرد که طبیعتی به این عظمت و وسعت، فقط در اثر تصادف و اتفاق پدید آمده باشد.»        (Clark, SC, 154)
کلارک می افزاید: «آیا خواص عناصر شیمیایی نظیر کربن، نیتروژن،اکسیژن، و بقیه نیز حاصل تصادف است؟ آیا خواص چشمگیر آب و دی اکسید کربن نیز زاییده شانس است؟»        (Clark, SC, 154)